Voorwoord

De meeste opleidingen in het veld van de psychisch hulpverlening behelzen een onderdeel deontologie. Hoeveel goeds er ook te zeggen valt over zulk een mooie intentie en soms zelfs over de inhoud van zulke cursussen, het neemt niet weg dat ze soms louter functioneren als etiketten, als opsmuk of als hulp bij noodgevallen. Iets gans anders in elk geval dan het heropnemen van de grondvragen die zich voor de kliniek stellen in een radicaal ethisch perspectief.

Die grondvragen gaan het kader van de "rechten van de gebruiker" te buiten, zozeer te buiten dat men gerechtigd is te stellen dat er geen analytische kliniek bestaat zonder ethiek, dat ethiek en kliniek mekaar wederzijds doordesemen. Waar de ethiek van de straat heerst, waar de doorsnee-ethiek van de verschillende ideologische of godsdienstige groepen als richtlijn voor de kliniek gelden, werkt men tegen wat als doel van een analytisch werken kan gelden. En niet enkel omdat het platte sociale confirmering in de hand werkt. Dit ware nog het minste kwaad. Maar vooral omdat het bij de "behandelaars" een blijvende ethische doofheid koppelt een onverdraaglijke zelfgenoegzaamheid waarvan enkel nog de zogenaamde burn-out als gunstig symptoom kan gelezen worden. Voor hen rest nog deze hoop. En voor de anderen, voor zij die zich wel durven te inspireren op Lacans benadering van deze kwesties, de eenzame weg die hij beschreef in Televisie …

Julien Quackelbeen